Het Groene WebColumns over duurzaamheid

Eigenlijk moet dit verhaal in de duurzame portrettengallerij, maar er gaat daar technisch even iets mis. Daarom hangen we Jitske Draisme hier alvast maar even op:  

“Eindelijk mag ik hebberig zijn”

 Wie?               Jitske Draisma

Waar?             Hilversum

Wat?               Eigenaar Het Groene Warenhuis

Waarom?       Omdat puur idealisme zo ontwapenend is. »

Roots. Dat is de nieuwe titel van het natuurblad Grasduinen. Een blad dat ik al heel lang niet meer in handen heb gehad, misschien juist wel door die titel. Want wie weet er anno nu nou nog wat grasduinen is? Misschien dat mijn vader, wanneer hij een specifiek boutje of moertje moet aandraaien, nog wel eens wat wil grasduinen in zijn gereedschapskist, maar voor de meeste lezers van zestig-min klinkt grasduinen misschien eerder als een groenbegroeide heuvelsoort dan als een speels werkwoord met natuurliefhebbende ondertoon. Dan is Roots beter. Gewoon in goed Engels met een Nederlandse klank, zoals we dat gewend zijn tegenwoordig. »

Mijn allereerste fulltime baantje was worteltrekken in de kas van boer Berk. “Vandaag weer peen boss’n” sprak de man ’s morgens om zeven uur bij wijze van welkomstwoord. En daarna hoorde je hem de hele dag niet meer. Zwijgend deed hij zijn werk, terwijl wij, net scholier-af, in de hete kas zaten te meelballen tussen de gestaag groeiende stapels bospeen. “Vandaag meloen’n opbind’n”, was de volgende morgen de tekst van boer Berk. Of: “Bloemkol’n hakk’n”. Door boer Berk was ik een –weinig genuanceerde- overtuiging toegedaan: tuinders zijn stug en gesloten. Tot voor kort. Want sinds ik op bezoek geweest bij papikateler Johan Janssen in Pijnacker (nu zet de reclameriedel in), weet ik dat tuinders ook hele bevlogen, enthousiasmerende, zelfs lichtelijk spirituele types kunnen zijn. »

O, getver, nee. Waren we vergeten de kranten on hold te zetten, deze vakantie. Als onze onvolprezen buren ze niet af en toe hadden opgestapeld, hadden we bij thuiskomst het pand waarschijnlijk alleen nog kunnen betreden door een zijraam in te tikken. Niet alleen erg onduurzaam, maar ook enorm belastend voor de frisse vakantieziel. Wat een stapel! Op zich is drie weken vakantie niet extreem, maar met drie abonnementen tikt het hard aan. De enorme berg ongelezen nieuws staarde me zachtjes grommend aan. De wereld had blijkbaar gewoon doorgedraaid terwijl wij met ons gezin in een tent in Frankrijk zaten. »

Dankzij een tweet van @schonekleren zat ik een week geleden weer eens ouderwets naar De Televisie te kijken. Geen DVD deze keer, maar een heuse aflevering van een programma dat bedoeld is om op dat moment naar te kijken. BNN zendt de BBC serie ‘Blood, Sweat en T-shirts’ uit.  Deze real life soap is uit 2008, maar nog onverminderd actueel. Zes tamelijk verwende Britse fashion freaks leren van dichtbij de Indiase kleding industrie kennen. Ze plukken katoen en werken in een sweatshop. “Oh man! This is bloody disgusting!” »

Stel je voor: er is in Nederland een enorme vraag naar goedkope kantoorpanden. Projectontwikkelaars vegen met bestemmingsplannen hun achterste af en weten door het uitbundig  zwaaien met flappen beslag te leggen op vele hectaren grond die officieel bestemd zijn voor woningbouw, landbouw of natuur. In een razend tempo verrijzen de kantoorblokken. Woningzoekenden, hertenfamilies en boeren kijken verbijsterd toe. Dan komt er een wetsvoorstel. Niet om deze kwalijke praktijken aan banden te leggen. Neen: wat tot nu toe niet mocht, mogen de projectontwikkelaars vanaf nu wél. En wie het al deed toen het nog niet mocht? Ach, ga maar gewoon verder; je bent nu toch zo lekker bezig. Bizar. Ondenkbaar. Maar in Brazilië gebeurt iets dergelijks. »

Makro, de groothandel die iedereen wel kent, is óf heel bescheiden óf niet zo slim bezig. Als je het mij vraagt tenminste. Ze lijken zich namelijk wel een soort van in te spannen voor een duurzamer assortiment, maar daar merk je als klant helemaal niks van. Ze verkopen FSC hout en MSC vis, lees ik op internet na wat welwillend zoekwerk. Maar waar zijn de stickers en de labels waar ik dat aan kan zien? En waar is bijvoorbeeld de fairtrade koffie? »