Het Groene WebColumns over duurzaamheid

Stel je voor: er is in Nederland een enorme vraag naar goedkope kantoorpanden. Projectontwikkelaars vegen met bestemmingsplannen hun achterste af en weten door het uitbundig  zwaaien met flappen beslag te leggen op vele hectaren grond die officieel bestemd zijn voor woningbouw, landbouw of natuur. In een razend tempo verrijzen de kantoorblokken. Woningzoekenden, hertenfamilies en boeren kijken verbijsterd toe. Dan komt er een wetsvoorstel. Niet om deze kwalijke praktijken aan banden te leggen. Neen: wat tot nu toe niet mocht, mogen de projectontwikkelaars vanaf nu wél. En wie het al deed toen het nog niet mocht? Ach, ga maar gewoon verder; je bent nu toch zo lekker bezig. Bizar. Ondenkbaar. Maar in Brazilië gebeurt iets dergelijks.

Daar verdween de afgelopen maanden het bos in het Amazonegebied zes keer zo snel als in de jaren ervoor. Reden? Er komt een nieuwe wet  aan, die het de landeigenaren mogelijk maakt om meer van hun bezit te ontginnen voor landbouw en veeteelt. Tot nu toe moesten ze tachtig procent van het bos op hun gebied intact houden. Die regel wordt straks versoepeld. De boeren nemen alvast een voorschot op de invoering van de wet en gooien de boel zo veel en zo snel mogelijk plat. De boeren die tot dusverre de bestaande beperkingen hebben genegeerd (zo’n negentig procent, ‘volgens belangenorganisaties’) krijgen amnestie. Het mocht eigenlijk niet, maar even goede vrienden.

Ik krijg daar een knoop van in mijn maag. Ik herinner me het NOS item weer van een paar weken geleden. “Jullie met je milieu-eisen”, foeterde een sojaboer op ‘het westen’. “Als je natuur zo belangrijk vindt, waarom plant je je eigen landbouwgrond niet vol?! Europa heeft Brazilië niks te zeggen.” En een collega bood verslaggever Malle Marion aan om zijn bos te kopen. “Mooi groen. Jullie zijn toch zo dol op Greenpeace? Hier zitten ze ons in de weg.” Ik weet het wel, wij hebben in het westen natuurlijk allemaal al een auto en een breedbeeld televisie en dat wil iedereen, maar hoe moet het dan met de biodiversiteit? En met het milieu? En het klimaat? Door de nieuwe wet zou de boomkap leiden tot een extra CO2 uitstoot van 25 miljard ton, om maar iets te noemen. Terwijl Brazilië juist 1 miljard ton reductie had toegezegd.

Enige lichtpuntje is dat Dilma Rousseff, de Braziliaanse presidente, het besluit van het Lagerhuis ‘een schande voor Brazilie’ noemde. Als de Senaat het wetsontwerp goedkeurt, dan zal zij haar veto uitspreken over op zijn minst een deel van de wet, heeft ze gezegd. Wannéér de Senaat zich over de wet buigt, is mij niet duidelijk, maar ik hoop van harte dat zij inderdaad in staat blijkt de schade nog enigszins te beperken.

Adhesiebetuiging

Intussen vroeg Marianne Thieme van de Dierenpartij de Tweede Kamer om adhesie te betuigen aan Rousseff. Dat was een slecht plan, vond staatssecretaris Bleker. In zijn reactie bagatelliseert hij de gevolgen van de nieuwe wet en noemt hij een adhesiebetuiging ‘inmenging in de soevereiniteit van een land en het politiek-bestuurlijke besluitvormingsproces’. De regering acht dit ongepast en ongewenst” stelt hij in zijn Kamerbrief van 21 juni.  Beter maar mevrouw Rousseff soeverein tegen de stroom in laten zwemmen, nietwaar meneer Bleker?  Naar Thiemes reactie kan ik alleen raden; ten tijde van Blekers brief twittert ze zich vooral een slag in de rondte over het onverdoofd ritueel slachten.

Waar gaat het naartoe met dit stuk tekst? Ik weet het niet. Ik heb geen clou, deze keer. Geen punchline, geen wijze les, geen happy end. Zou dat voor de nieuwe boswet en de gevolgen ervan wél gelden? Ik vrees dat de meest soevereine Brazilianen ook degenen zijn die het meeste geld (lees: invloed) hebben. Bij deze wil ik dan ook van harte adhesie betuigen aan mevrouw Dilma Rousseff. Zonder de soevereiniteit van haar land of volk daarbij te willen aantasten, uiteraard.