Het Groene WebColumns over duurzaamheid

O, getver, nee. Waren we vergeten de kranten on hold te zetten, deze vakantie. Als onze onvolprezen buren ze niet af en toe hadden opgestapeld, hadden we bij thuiskomst het pand waarschijnlijk alleen nog kunnen betreden door een zijraam in te tikken. Niet alleen erg onduurzaam, maar ook enorm belastend voor de frisse vakantieziel. Wat een stapel! Op zich is drie weken vakantie niet extreem, maar met drie abonnementen tikt het hard aan. De enorme berg ongelezen nieuws staarde me zachtjes grommend aan. De wereld had blijkbaar gewoon doorgedraaid terwijl wij met ons gezin in een tent in Frankrijk zaten.

Het duurde een paar dagen voor ik me er toe kon zetten om iets aan de (inmiddels nog verder aangegroeide) stapel te doen. Ik besloot tot een kloeke en efficiënte maatregel: ik boog me over de stapel en omarmde hem een paar keer innig, om ‘m over te hevelen naar de oudpapiermand (plus diverse boodschappentassen van recyclebaar plastic). Zo. Klaar. Weer helemaal bij. Zoveel nieuws is gewoon te veel verantwoordelijkheid voor één persoon. Dat trek je niet. Bovendien: het is allemaal al gebeurd, dus je kunt er tóch niks meer aan veranderen. Beter maar zo laten dus.

Die misschien niet 100% rationele overweging zag ik tot mijn grote vreugde vorige week bevestigd in een 5.659 woorden tellend artikel in NRC Next. Ik zat de laatste twee weken van onze zomervakantie, waarin we weer in zonnig Nederland waren, maar de kinderen nog vrij hadden, nog nadrukkelijk op een nieuwsarm dieet. Heel verstandig, stelt Rolf Dobelli in zijn essay, dat Next aankondigde met de kop ‘Weg met het nieuws’. Nieuws is niet goed voor je. De Zwitser, die columns en boekrecensies schrijft, geeft daar 12 overtuigende redenen voor. In de kern komt zijn betoog erop neer dat nieuws een irrelevante verzameling is van subjectieve verhaaltjes, die uit hun context zijn gerukt en ons niks leren over hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Nieuws versnippert ons wereldbeeld, zadelt ons op met allerlei onnodige stress en schuldgevoelens en verhindert ons om zelf helder en constructief na te denken. Lees liever een goed boek, Zegt Dobelli, of tijdschriften die werkelijk inzicht geven in de complexiteit van de samenleving.

Gedoogvergunning

Ik voel daar wel wat voor. Je wórdt er toch ook haast depressief van als je stiekem toch even de krant doorbladert en daar leest dat Essent gewoon lekker verder gaat met de bouw van de kolencentrale in de Eemshaven. Met een ‘gedoogvergunning’, jawel, dat bestaat. Of dat de Monitor Duurzaam Nederland , hoe verrassend, officieel vaststelt dat Nederland niet zo heel duurzaam bezig is. En dat dit kabinet vergroening ziet als verkwisting van overheidsgeld. Daar wil je wat aan doen. Dat wil je uitgummen, ongedaan maken, ombuigen. Maar dat lukt niet zo één-twee-drie. Dat is deprimerend.

Het goede nieuws is, dat er ook nog wel eens góed nieuws in de krant staat. Dat ook de Lidl gaat voor 100% duurzaam, bijvoorbeeld. Nou ja, dat was eigenlijk betaald nieuws, hoe heet dat, een advertentie, maar het stond paginagroot in de krant, dus dan zal het toch wel waar zijn? Of dat de plofkip wordt afgeschaft. (Wie heeft die term bedacht, plofkip? Wat briljant treffend: horror en vertedering in één woord) Nou ja, dat afschaffen van die plofkip werd wel gebracht als nieuws, maar was eigenlijk een verhaal over een handtekening van een boerenorganisatie, slachterijen en veevoederbedrijven. Die nemen zich voor dat er in 2020 alleen nog maar vlees in de Nederlandse supermarkten mag liggen dat ‘zorgvuldig intensief geproduceerd is’. Met een beetje goede wil is dat goed nieuws. Toch? Zorgvuldig intensief klinkt heel eeeh, diervriendelijk en het is 2020 voordat je het weet. Nu hoeven de ondertekenaars alleen nog maar hun intenties uit te voeren. En dat levert in de praktijk nooit zo veel problemen op.

Kijk, daar ga ik al! Nog maar een paar artikelen gelezen en de vakantievrede maakt alweer plaats voor aan cynisme grenzende ironie. Die Dobelli heeft een punt. Nieuws is een ongezonde modderstroom waarvoor je maar beter opzij kunt stappen. Je moet er in elk geval niet al te lang tot over je oren in gaan staan.