Het Groene WebColumns over duurzaamheid

Mijn allereerste fulltime baantje was worteltrekken in de kas van boer Berk. “Vandaag weer peen boss’n” sprak de man ’s morgens om zeven uur bij wijze van welkomstwoord. En daarna hoorde je hem de hele dag niet meer. Zwijgend deed hij zijn werk, terwijl wij, net scholier-af, in de hete kas zaten te meelballen tussen de gestaag groeiende stapels bospeen. “Vandaag meloen’n opbind’n”, was de volgende morgen de tekst van boer Berk. Of: “Bloemkol’n hakk’n”. Door boer Berk was ik een –weinig genuanceerde- overtuiging toegedaan: tuinders zijn stug en gesloten. Tot voor kort. Want sinds ik op bezoek geweest bij papikateler Johan Janssen in Pijnacker (nu zet de reclameriedel in), weet ik dat tuinders ook hele bevlogen, enthousiasmerende, zelfs lichtelijk spirituele types kunnen zijn.

En weet je wat ook niet waar is? Dat de nieuwe generatie afgestudeerden alleen maar geld wil verdienen. Of dat puur, onvervalst idealisme niet meer bestaat. Of dat je als simpele burger je maar hebt te schikken in het weinig duurzame aanbod van de grote energiebedrijven. Zulke somber stemmende percepties van de werkelijkheid heb ik de afgelopen tijd uit eerste hand overtuigend horen en zien ontkrachten. Dankzij het project dat al enige tijd geleden onopvallend gestart is op het Groene Web: langzaam groeit hier een galerij met duurzame pioniers. Kijk maar rechtsboven. Misschien had de oplettende lezer ze al gespot, maar zo niet: klik vooral eens door. Je vindt er uitgebreide interviews met mensen die het niet alleen het beste voor hebben met de wereld, maar er ook echt wat aan dóen.

Portrettengalerij

Het plan voor de duurzame portrettengalerij is ontstaan in een brainstorm met kennismakelaar Betty de Keizer. Zij plaatst de portretten ook op haar site.  Betty leerde ik kennen tijdens het Nationaal Sustainability Congres in november 2010. We raakten aan de praat en merkten al snel dat we na deze eerste vluchtige ontmoeting nog niet klaar waren met elkaar. We spraken kort na het congres af achter een kop dubbele espresso en al snel rolden de ideeën over tafel. Wat de wereld mist, vonden we, is een goed duurzaam platform op internet. Ja, er ís wel van alles, maar het is allemaal zo versnipperd, zo ad hoc, zo… onpersóónlijk.  Je zou duurzame pioniers een gezicht moeten geven.

Betty’s grote kracht ligt in het samenbrengen van mensen die elkaar verder kunnen helpen op het vlak van duurzaamheid; de mijne is schrijven. Bij nader inzien bleek een heel internetplatform opzetten vooralsnog wat veel gevraagd naast onze overige werkzaamheden, dus spraken we af dat we mensen uit Betty’s omvangrijke netwerk zouden benaderen om te interviewen over hun duurzame werk en ambities. Ik interview ze, schrijf een portret, en die plaaten we vervolgens op onze websites. En misschien ook op die van anderen. Waardoor nog weer anderen misschien genspireerd raken om het portret óók te plaatsen of te gebruiken. Waardoor lezers contact kunnen opnemen met de geportretteerde personen. Om mee samen te werken, naar door te verwijzen, of op andere manieren verbanden te leggen. En zo zouden er dan vanzelf nieuwe netwerken, nieuwe ideeën, nieuwe initiatieven kunnen ontstaan. Denken we.

Of het wordt opgepikt in de enorme informatieoceaan die internet is? Geen idee. We proberen het gewoon.