Makro, de groothandel die iedereen wel kent, is óf heel bescheiden óf niet zo slim bezig. Als je het mij vraagt tenminste. Ze lijken zich namelijk wel een soort van in te spannen voor een duurzamer assortiment, maar daar merk je als klant helemaal niks van. Ze verkopen FSC hout en MSC vis, lees ik op internet na wat welwillend zoekwerk. Maar waar zijn de stickers en de labels waar ik dat aan kan zien? En waar is bijvoorbeeld de fairtrade koffie? »
Voedselprijzen
21-06
“Maar dit vind ik niet zo lehèhèhèhèkker!” brult de jongste en hij stort zich dramatisch ter aarde. Gisterenmorgen moesten voor het eerst in een week de schoolbekers weer gevuld worden. Hij kreeg druivensap. Ordinaire huismerk druivensap, die –inderdaad- niet zo heel erg lekker is, maar er was niks anders. Behalve ordinaire huismerk appelsap maar die is pas echt vies. De kinderen willen liever vers. Vers uit een fles, wel te verstaan, want nóg vroeger opstaan om te persen, daar heeft moeder niet zo’n zin. “Ze zullen er aan moeten wennen” merkte Man nuchter op. “We kunnen al die modieuze kuldrankjes straks niet meer betalen”. Wááát?! »
Bokito
07-06
Dit is niet Bokito
We hebben een nieuwe achterbuurman. Hij heet Bokito. Tenminste, zo noemen we hem. Vanwege de opvallende gelijkenis in gedrag, verbale communicatie en –denken wij- intelligentieniveau. Zijn balkon hangt bijna in onze achtertuin en hoewel onze torenhoge bamboe hem grotendeels aan het oog onttrekt, is hij nog altijd uitstekend te horen. Hij doet vooral aan keiharde boeren en scheten, hardcore house en het hard roepen van de naam van volksziekte nummer 1. Heerlijk, die zomerse dagen!
»
(vervolg)
Het breekpunt was bereikt, garderobetechnisch. Er móest iets nieuws komen en wel nu. Vanwege de eerder genoemde pecuniaire krapte, surfte (surfde? soerf?) ik gemakshalve toch maar naar H&M, want ik was te chagrijnig voor mijn tactische duurzame zoektocht (zie vorig bericht). En hadden ze bij H&M pas niet zo’n spierwitte collectie van biologisch katoen? Toch nog ‘ns kijken of mijn mandje er nog stond.
Omwille van de duurzaamheid een jaar lang géén kleren kopen: dat leek mij nou eens een leuk experiment voor dit blog. Voordelig ook. Maar nee, bedacht ik al snel, dat is natuurlijk geen doen, een jáár geen kleren kopen! Niet omdat ik zo hoog scoor op de fashionista-index (integendeel), maar gewoon: vrouwen willen kleren, dat is sinds het vijgenblad van Eva nou eenmaal een natuurwet. Wél zou ik voortaan alleen nog maar dúúrzame kleren kopen, nam ik mij heilig voor. Gevolg: inmiddels heb ik al een hálf jaar niks gekocht. Dankzij het hopeloze duurzame aanbod én dankzij een simpele en effectieve truc. »
Lekker niks
13-05
Ik ben op vakantie geweest. Niet per se heel duurzaam op vakantie geweest. Weliswaar niet met het vliegtuig en ook niet in een wegwerptent, maar bijvoorbeeld wel met een geleende Saab die erg hard kon rijden en dat ook moest, vanwege de vertrektijd van de boot naar Schiermonnikoog (half tien ’s morgens vanuit Lauwersoog, 216 kilometer vanaf deze computer). Mocht ons dat een fikse boete hebben opgeleverd, hoop ik van harte dat dat geldbedrag wordt geïnvesteerd in duurzame energie. »
Peanuts
19-04
Afgelopen woensdag gebeurde er iets bijzonders in Amsterdam. In het hoofdkantoor van ABN Amro, op de Zuidas. Niet de eerste locatie die je associeert met duurzaamheid, maar hier reikte Herman Wijffels de P-NUTS Awards uit. Zeven prijzen voor veertig genomineerden die allemaal een mooi duurzaam lokaal energieproject hebben. “Jullie zijn de pioniers van een emancipatiebeweging die een nieuwe opbouw van de samenleving tot stand gaat brengen”, sprak Wijffels de zaal toe. Grote woorden. Maar ik denk dat hij gelijk heeft. »
