Het Groene WebColumns over duurzaamheid en andere dilemma’s

Omwille van de duurzaamheid een jaar lang géén kleren kopen: dat leek mij nou eens een leuk experiment voor dit blog. Voordelig ook. Maar nee, bedacht ik al snel, dat is natuurlijk geen doen, een jáár geen kleren kopen! Niet omdat ik zo hoog scoor op de fashionista-index (integendeel), maar gewoon: vrouwen willen kleren, dat is sinds het vijgenblad van Eva nou eenmaal een natuurwet. Wél zou ik voortaan alleen nog maar dúúrzame kleren kopen, nam ik mij heilig voor. Gevolg: inmiddels heb ik al een hálf jaar niks gekocht. Dankzij het hopeloze duurzame aanbod én dankzij een simpele en effectieve truc. »

Ik ben op vakantie geweest. Niet per se heel duurzaam op vakantie geweest. Weliswaar niet met het vliegtuig en ook niet in een wegwerptent, maar bijvoorbeeld wel met een geleende Saab die erg hard kon rijden en dat ook moest, vanwege de vertrektijd van de boot naar Schiermonnikoog (half tien ’s morgens vanuit Lauwersoog, 216 kilometer vanaf deze computer). Mocht ons dat een fikse boete hebben opgeleverd, hoop ik van harte dat dat geldbedrag wordt geïnvesteerd in duurzame energie. »

Afgelopen woensdag gebeurde er iets bijzonders in Amsterdam. In het hoofdkantoor van ABN Amro, op de Zuidas. Niet de eerste locatie die je associeert met duurzaamheid, maar hier reikte Herman Wijffels de P-NUTS Awards uit. Zeven prijzen voor veertig genomineerden die allemaal een mooi duurzaam lokaal energieproject hebben. “Jullie zijn de pioniers van een emancipatiebeweging die een nieuwe opbouw van de samenleving tot stand gaat brengen”, sprak Wijffels de zaal toe. Grote woorden. Maar ik denk dat hij gelijk heeft. »

Een paar weken geleden werd mij tot mijn verrassing de Blogaward toegekend. In gedachten zag ik mezelf al een aandoenlijk gouden computertje op een kunststof sokkel in ontvangst nemen, samen met een grote bos bloemen en een donderend applaus. Dat viel in de praktijk wat tegen. Het bleek te gaan om een eretitel die bloggers onderling aan elkaar doorspelen, om zo de aandacht van elkaars publiek te vestigen op (ondergewaardeerde) pareltjes. »

Cijfers zijn een machtig wapen in de strijd om het gelijk. Het klinkt al gauw overtuigend als je iemand met een stalen gezicht om de oren kunt slaan met cijfermatig onderbouwde ‘feiten’. “Als je je leven lang elke dag spinazie uit Fukushima eet, heb je aan het eind van je leven net zo veel straling binnen als met een halve CT scan”, zei Elsevier journalist Simon Rozendaal afgelopen woensdagavond bij Pauw & Witteman. Wie hem een beetje kent, weet dat hier een sterke geloofwaardigheidscorrectie nodig is, maar je denkt toch: hij zal toch niet zó durven bluffen?! Die cijfers moeten toch érgens op gebaseerd zijn? Jammer. P&W vroegen niet door. »

Gisteren stuurde een lezer van het eerste uur mij dit filmpje op. Dankjewel Gera, zeer welkom was dat! Niet alleen vanwege het filmpje zelf, maar ook omdat het er even niet van komt om een uitgebreid bericht te plaatsen. Bij deze dus: ten strijde tegen wegwerpbekers en dito bestek en vooral tegen de flodderige plastic winkeltasjes die bijna automatisch overal omheen worden gedaan. De opmerking “Nee bedankt, ik heb zelf een tas” komt je toch nog meestal op een wat meewarige blik te staan. Ik koester niet de hoop dat dat direct verandert door dit filmpje, maar hij is wel leuk voor een zonnige dinsdagmorgen.

Moet jij niet eens op Twitter met je Groene Web? Die vraag was mij, tot mijn frustratie, al een paar keer gesteld. Het was namelijk niet echt liefde op het eerste gezicht tussen mij en Twitter. Maar goed. Wat doe je. Als je B(log) zegt, moet je toch bijna ook wel T(witter) zeggen, volgens de wetten van de sociale media. Vooruit dan dus maar. »